http://jonub.ParsiBlog.comجنوبي بودنParsiBlog.com ATOM GeneratorSun, 20 May 2012 22:24:15 GMTا.ع.ف515tag:jonub.ParsiBlog.com/Posts/2/%d8%a2%d9%86+%d8%b4%d8%a8+%d8%b3%d8%b1%d8%af+%d9%88+%d8%a8%d8%b1%d9%81%d9%8a/Sat, 07 Nov 2009 19:05:00 GMTآن شب سرد و برفي<div dir='rtl'><p>يک شب سرد از آذر سال 61 بود...</p>
<p>در بيمارستان ((کلينيک اصمهان)) بود که واسه اولين بار هواي دنياي جديد رو استشمام کردم...</p>
<p> </p>
<p>اون بيرون برف سنگيني مي باريد...</p>
<p>پدر بزرگ مادري ام مي گفت: ((اين برف نشانه ي خوبيه))</p>
<p>مامان تعريف مي کنه که چادر سياه مادر بزرگم ، يکدست سفيد شده بود... به رنگ من که مثل برف سفيد بودم!</p>
<p> </p>
<p>اون روزها خانواده ي مادرم از آبادان به اصفهان کوچ کرده بودند...</p>
<p>واسه همين پدر بزرگ و مادر بزرگ مادري ام شده بودند ((بابا بزرگه اصفهاني)) و ((ننه اصفهاني))!</p>
<p>هر چند ، وقتي که زبان باز کرده بودم ، ديگر بابا بزرگه اصفهاني در ميان ما نبود...</p>
<p>ديگر جنگ زده هم نبود.</p>
<p>ولي ما هنوز جنگ زده بوديم...</p>
<p> </p>
<p>بابا تو پتروشيمي ((ايران - ژاپن)) کار مي کرد .</p>
<p>واسه همين ما هم تو بندر ماهشهر زندگي مي کرديم.</p>
<p>بابا بزرگه اصفهاني چون خيلي نگران دخترش بود ، ((دايي حسين)) رو شبونه روونه ي ماهشهر کرده بود تا ما رو ببره اصفهان</p>
<p>آخه مامانمو خيلي دوست داشت...</p>
<p>اين شد که من تو اصفهان به دنيا اومدم.</p>
<p> </p>
<p>اون روزها بابا بزرگه و ننه بزرگه و هر سه دايي هام تو اصفهان زندگي مي کردند.</p>
<p>همينطور خاله و خانواده اش</p>
<p>((دايي محمد)) و ((دايي حسن)) و دايي حسين ، ننه بزرگه و بابا بزرگه تو يه ((بلوک)) ، با هم زندگي مي کردند ؛ بلوک 6 ، طبقه ي سوم ((اردوگاه شهيد محمودي))</p>
<p>فقط خاله ام با خانواده اش تو بلوک 1 ، طبقه ي اول ، خونه ي جدايي داشتند...</p>
<p>البته اوايل خونه ي اونها دو قسمت شده بود ؛ در يک قسمت اون يه خونواده ي ديگه زندگي مي کردند.</p>
<p>آدم هاي خوب و فهميده اي بودند...</p>
<p>پسر خاله هام صداشون مي کردند: ((مامان آرمين اينها))!</p>
<p> </p>
<p> </p>
<p>بعد از اين که به دنيا اومدم ، مدتي که گذشت و کمي از آب و گل در اومدم ، با مامان و ايمان برگشتيم ماهشهر ، پيش بابا</p>
<p>اون روزها وضعيت محل مسکوني ما تقريباً امن و امان بود...</p>
<p>اولش در (( شهرک کمپ آ )) در ((ناحيه صنعتي بندر ماهشهر )) زندگي مي کرديم.</p>
<p> </p>
<p>ناحيه صنعتي ماهشهر ، مجموعه اي از منازل مسکوني کارمندان و کارگران شرکت نفت بود که اکثر ساختمانهاي آن يا ژاپني بود ، يا انگليسي و يا...</p>
<p>بيشتر خانه هاي کمپ آ هم ، ژاپني بودند...</p>
<p>مثل خانه ي ما...</p>
<p> </p>
<p>پشت مجموعه ي محل زندگي ما ، فرودکاه اضطراري هليکوپتر بود که معمولاً اسراي عراقي رو اونجا پياده مي کردند.</p>
<p>دايي محمد که اون موقع نوجوان بود ، وقتي به خانه ي ما مي اومد ، با صداي هليکوپتر مي دويد بيرون و اسرا رو نگاه مي کرد...</p>
<p>گاهي مي گفت عراقي ها شلوارهايشان را از ترس خيس مي کردند و دائم به صدام بد و بيراه مي گفتند!</p>
<p>در عوض مدام به امام خميني رحمة الله عليه درود مي فرستادند...</p>
<p>پناه ديگر عراقي ها به نام مبارک امير المومنين عليه السلام بود...</p>
<p>و ياد آوري برادري شيعيان.</p>
<p>جنگ عجيبي بود...</p>
<p> </p>
<p>توي ناحيه صنعتي ماهشهر ، شب ها خاموشي بود...</p>
<p>پنجره ها رو با پتو مي پوشوندن و با شمع يا فانوس مي نشستن تو خونه.</p>
<p>به خاطر هواپيما هاي عراقي...</p>
<p>چون مخارج جنگ عراق رو کشور هاي پولدار عرب مي دادند ، و عراق رو آمريکا و تمام دنيا حمايت مي کرد ، مهمات عراقي ها تمومي نداشت...</p>
<p>هر نوري که از بالا ديده مي شد با ((راکت)) مي زدن</p>
<p>و هر هدف کم ارزش يا حتي بي ارزشي رو...</p>
<p> </p>
<p>البته خدا رو شکر تو کمپ آ و مناطق مسکوني اطراف اتفاق مهمي نيفتاد</p>
<p>فقط پتروشيمي هاي ايران - ژاپن ، ((شيميايي رازي)) ، ((فارابي)) و ((ايران نيپون)) رو شب و روز مي کوبيدند...</p>
<p> </p>
<p>بابا تعربف مي کنه که وقتي صداي آژير قرمز از اداره ي ((ايمني و آتش نشاني)) پخش مي شد ، همه در چاه هاي ((ولو آتش نشاني يا چاه شير فلکه ي آب)) پناه مي گرفتيم...</p>
<p>همينطور هم در جوب (جوي) آب.</p>
<p>ولي مي گفت ، هواپيماي عراقي رو معمولاً مي ديديم که چند دور بالاي پتروشيمي ها دور مي زد و بعد زيرش يکهو روشن مي شد...</p>
<p>بعد آتش راکت رو دنبال مي کرديم تا اينکه ببينيم کدوم واحد رو مي زنه...</p>
<p> </p>
<p>براي محافظت از پتروشيمي ها سايت موشکي در کار نبود...</p>
<p>واسه همين ضد هوايي انبوه آتش رو به سمت هواپيماي عراقي شليک مي کرد ، ولي خيلي به ندرت بهش آسيب مي زد...</p>
<p>از ديدن اين منظره ، روزي يکي از کارمنداني که پناه گرفته بود ، به کلي اختيارش را از دست داد...</p>
<p>در حالي که بر سر سرباز مأمور ضد هوايي داد مي زد و هواپما را نشان مي داد ، شروع به دويدن کرد.</p>
<p>مدام فرياد ميزد : اوناهاش... مگه کوري؟! بزنش... بزنش...</p>
<p>تا اينکه بقيه گرفتندش و دوباره بردندش به جان پناه.</p>
<p> </p>
<p>بابا تعريف مي کنه که بعدها که رئيس ايمني و آتش نشاني عوض شد ، ديگه صداي آژير رو پخش نمي کردند!</p>
<p>چون معمولاً با هر بار پخش آژير قرمز ، حدود يک ساعت کار تعطيل مي شد ، اما هميشه حمله ي هوايي اتفاق نمي افتاد!</p>
<p> </p>
<p>رئيس جديد به کار ، بيشتر از جون آدم ها علاقه نشون مي داد!</p>
<p>بعضي آدم ها هنوز فکر مي کنند در اثز تکامل يک تک سلولي به وجود اومدن و عاقبتي در کار نيست!</p>
<p> </p>
<p>يکي از خاطرات بابا اينه که مي گه يک روز واسه سر کشي به يکي از واحد ها رفته بوديم...</p>
<p>جلوي درب ساختمان واحد ، چند نفر از کارگر ها نشسته بودند و حرف مي زدند...</p>
<p> </p>
<p>تو اون گرما فقط ژاپني ها لباس کار کامل رو مي پوشيدند و سخت کار مي کردند.</p>
<p>برعکس انگليسي ها که پالايشگاه آبادان رو ساخته بودند ، ژاپني ها خيلي مودب بودند و با نزاکت و مهربان...</p>
<p> </p>
<p>بابا مي گفت به همه ي کارگرها که اکثراً عرب بودند يکي يکي دست داديم و رفتيم تو ساختمون...</p>
<p>يکهو شنيديم که حمله ي هوايي شده و بلافاصله ي صداي انفجار گوشها رو کر کرد...</p>
<p> </p>
<p>سقف ساختمان پيش ساخته ي ژاپني ريخت رو سرمون ، اما چون سبک بود راحت از زيرش خارج شديم.</p>
<p>چون اين جور ساختمان ها معمولاً اسکلت چوبي داشتند با سقف هاي کاذب از جنس ((آگوستيک))</p>
<p> </p>
<p>بعد که خارج شديم ديديم که اون بيرون ، انفجار گودال بزرگ و عميقي ايجاد کرده بود...</p>
<p>درست همونجايي که کارگرها نشسته بودند...</p>
<p>ديگر در دنيا اثري از هيچکدام باقي نمانده بود جز خاکستري که دود شد و رفت به هوا...</p>
<p>روحشان شاد...</p>
<p> </p>
<p>اين دغدغه ي هر روز خانواده هاي شرکت نفتي بندر ماهشهر بود...</p>
<p>چه کسي مي دانست آن شب هم پدر به خانه بر مي گردد يا نه...</p>
<p>مثل خيلي ها که صبح پدر داشتند ولي شب اثري از او باقي نمانده بود که بر سر مزارش گريه کنند...</p>
<p>((ادامه دارد))</p></div>ا.ع.فtag:jonub.ParsiBlog.com/Posts/1/%d8%ae%d8%a7%d8%b7%d8%b1%d8%a7%d8%aa+%d8%a2%d8%a8%d8%a7%d8%af%d8%a7%d9%86+%d9%88+%d9%85%d8%a7%d9%87%d8%b4%d9%87%d8%b1/Sat, 31 Oct 2009 00:59:00 GMTخاطرات آبادان و ماهشهر<div dir='rtl'><p>بسم الله الرحمن الرحيم.</p>
<p>بسم الله الرحمن الرحيم ، هست کليد در گنج حکيم</p>
<p> </p>
<p>مدت ها بود که دلم مي خواست راجع به رازهاي قلبي خودم بنويسم...</p>
<p>از آنچه که در زندگي روزمره براي هر فردي اتفاق مي افتند...</p>
<p>و راجع به مصائبي که زندگي در جنوب به همراه دارد...</p>
<p>و راجع به شيريني هايش...</p>
<p>راجع به خاطرات جنگ و سوت خمپاره ها...</p>
<p> </p>
<p>و دل نگراني هر روزه براي برگشتن پدر به خانه...</p>
<p>راجع به هواپماهاي بعثي که بالاي سرمان مي پريدند...</p>
<p>و دلهره ي بعد از شليک راکت ... که کجا را نشانه رفته...</p>
<p>لعنتي صاف مي خورد به پتروشيمي ((ايران - ژاپن)).</p>
<p>درست همون جايي که بابام کار مي کرد...</p>
<p> </p>
<p>يادم اومد اون روزي رو که مرد همسايه روبرو ، زودتر اومد خونه</p>
<p>همينطور هم بقيه همکارايي که ايستگاه هفت پياده مي شدند...</p>
<p>اما بابا باهاشون نبود...</p>
<p> </p>
<p>مرد همسايه يواشکي به مادرش که پير بود و به سختي حرکت مي کرد گفت:</p>
<p>واحد ((عظيم)) اينا رفت رو هوا...</p>
<p> </p>
<p>مي خواستم ازخوشحالي و نگراني زماني تعريف کنم که پدر غرق در خاک از اتوبوس شرکت پياده شد...</p>
<p>و رد خون را ديديم که لاي موهاي سياه بابا خشک شده بود...</p>
<p> </p>
<p>وقتي پدر از انفجار راکت در پتروشيمي تعريف مي کرد هميشه نگران مي شدي که فردا و فرداها چه خواهد شد...</p>
<p> </p>
<p>مي خواستم از آن روز بگويم که پدر به خانه برگشت و گفت جنگ تمام شد...</p>
<p>همان روز که مادر با اشتياق به سمت راديو رفت و با پدر ، گوش دادند...</p>
<p> </p>
<p>و مي خواستم به ياد بياورم زمان اعلام اسامي آزادگان را که سراپا گوش مي شديم تا به دنبال اسم پسر همسايه بگرديم...</p>
<p>پسر همان همسايه سر کوچه...</p>
<p>و بگويم از نا اميدي ، بعد از اتمام اعلام...</p>
<p> </p>
<p>و باز هم جنگ و صداي راديو...</p>
<p>((شنونگان عزيز توجه فرماييد... شنوندگان عزيز توجه فرماييد ... رزمندگان اسلام بار ديگر حماسه آفريدند...))</p>
<p>و آژيرهاي قرمز و زرد و سفيد...</p>
<p> </p>
<p>دوست دارم از شبهايي بگويم که مي شنيديم وانت گشت اعلام مي کرد : ((ال کيو ...)) ... از لاي پنجره نور مياد بيرون... زود بپوشونيد...</p>
<p> </p>
<p>چه روزهايي يادم اومد خدايا...</p>
<p>ياد شبي افتادم که ((عمو امرالله)) تو خونه چهارشنبه سوري رو برگزار کرد!</p>
<p>با جاروي عربي و سه تا بشقاب و زير سيگاري!</p>
<p> </p>
<p>و ياد روزهايي که اسراي عراقي را با هليکوپتر به مي آوردند پشت (( کمپ آ )) و مي بردند...</p>
<p>آنها شنيده بودند که رژيم بعث با اسرا چه مي کردند ، و از اين مي ترسيدند که مبادا اينجا هم چنين باشد...</p>
<p>اين بود که شلوار بعضي هاشان خيس بود ، وقتي پياده مي شدند...</p>
<p>((الموت لصدام ... الموت لصدام! يا علي بن ابي طالب ... يا علي بن ابي طالب...</p>
<p>و پناه بردنشان به عکس امام خميني رحمة الله عليه))</p>
<p> </p>
<p>و همينطور ياد روزهاي دورتر...</p>
<p>يادگاري از گذر ايام براي پدر و مادر...</p>
<p>ياد شب هاي آبادان...</p>
<p> شب هاي حکومت نظامي...</p>
<p>شب به دنيا آمدن برادرم در بيمارستان آرين آبادان...</p>
<p> </p>
<p>و شبي که سينما ((رکس)) آتش گرفت...</p>
<p>پدر و مادر مي خواستند همان شب به سينما بروند...</p>
<p> </p>
<p>خاطره ي دايي بزرگم که مدت ها مريض شد ، وقتي فهميد دوست چندين و چند ساله اش ساواکي بوده!</p>
<p>دايي بيچاره وقتي فهميد ، که دوستش به آمريکا فرار کرده بود...</p>
<p>الآن او صاحب يک هتل بزرگ در آمريکا شده...</p>
<p>در حالي که خانواده ي آنها در ايران پول زيادي نداشتند!</p>
<p> </p>
<p>ياد روزهايي دورتر از آن هم به خاطرم آمد...</p>
<p>ياد روزهاي بچگي باباي عزيزم...</p>
<p> </p>
<p>بابا به ياد مي آورد...</p>
<p>روزهايي که پدر بزرگ به پالايشگاه ميرفت...</p>
<p>آن روزها شرکت نفت ، شرکت نفت بود...</p>
<p>حيف که دست انگليسي ها بود...</p>
<p> </p>
<p>و مادر به خاطرش رسيد که پدر بزرگ در ((گارد شرکت نفت)) کار مي کرد...</p>
<p>به او مي گفتند ((گاردي))</p>
<p>او مي توانست انگليسي صحبت کند...</p>
<p>و هم بخواند و بنويسد...</p>
<p>اما فارسي را نه!</p>
<p> </p>
<p>فقط در اواخر عمر که اندکي مي توانست بنويسد و بخواند...</p>
<p>هنوز دستخط جد مادري ام را دارم...</p>
<p>از ابتداي صفحه تا پايان ، يک چيز نوشته...</p>
<p>((لا اله الا الله ، محمد رسول الله...))</p>
<p>(اللهم صلي علي محمد و آل محمد و عجل فرجهم)</p>
<p>مادرم نمي داند انگليسي ها چه بر سر بابابزرگه آورده بودند که داغون شده بود...</p>
<p> </p>
<p>بابا تعريف مي کنه که بچه هاي آن روز (که امروز نوه دارند بعضي هاشان) ، از هم مي پرسيدند:</p>
<p>از روي جوي (جوب) هاي بزرگ کنار پالايشگاه کي مي تونه بپره؟</p>
<p>و همه جواب مي دادند فقط شاه مي تونه!</p>
<p> </p>
<p>مادر تعريف مي کنه از جنگ اول ايران و عراق...</p>
<p>هميشه و هر وقت جنگ ميشه ، اين آبادانه که اول قربوني مي شه!</p>
<p>شب صداي جير جير شني تانک ها همه را بيدار کرد...</p>
<p>دايي بزرگم از روي ديوار خونه بالا رفت...</p>
<p>و بعد بقيه رفتند روي پشت بوم...</p>
<p>اونجا همه ي همسايه ها هم بودند...</p>
<p>و براي سربازان دست تکون مي دادند...</p>
<p>تانک هاي ارتشي و کاميون هاي نظامي...</p>
<p>قائله اي که زود تموم شد...</p>
<p>اما جنگ بعدي نه.</p>
<p> </p>
<p>بيشتر وسايل خونمون رو عراقي ها دزديدند...</p>
<p>رد پوتين هاي کثيفشون رو کف خونه مونده بود...</p>
<p>اين را پدرم تعريف کرد...</p>
<p>اين خاطره مال روزيست که يه سر رفته بود آبادان...</p>
<p>با هزار مکافات...</p>
<p> </p>
<p>عموهام و دايي بزرگم هيج وقت آبادان رو ترک نکردند...</p>
<p>به رزمنده ها کمک مي کردند...</p>
<p>دايي بزرگم وقتي بر مي گشت خونه از شب تا صبح تو خواب حرف مي زد...</p>
<p>((عظيم بپر تو آب... سيف الله بپر تو آب... خمپاره زدند... خمپاره زدند...))</p>
<p>بقيه هي بهش مي گفتند: ((حسن خواب ديدي ... حسن خواب ديدي...))</p>
<p> </p>
<p>بيچاره دايي حسن ، همه ي عمرش سختي کشيد...</p>
<p>اما عمو سيف الله ايمانش قوي تر بود...</p>
<p>هم تو تظاهرات ، عليه شاه جنگيد و با دايي حسن از دست مأمورا فرار کرد ؛</p>
<p>هم تو جنگ با هم بودند و چند بار تا نزديک مرگ رفتند و برگشتند...</p>
<p>اما ماشاالله خم به ابروش نياورد.</p>
<p> </p>
<p>باز هم دوست دارم بنويسم... هر چند کسي نخونه...</p>
<p>اما اينا رو واسه بقيه مي نويسم...</p>
<p>تا کوله بار خاطراتم رو سبک کنم...</p>
<p> </p>
<p>فکر مي کنم يه چيزايي هست که بايد رو پشت بوم ها فريادشون بزنم...</p></div>ا.ع.ف